Na alle interviews over tuinen zijn we deze keer te gast in het bosrijke Oosterbeek. Miriam Schröder vertelt over de groene kerk van de Remonstranten Oosterbeek.
‘Ik was eerlijk gezegd wel wat verbaasd toen ik benaderd werd voor een interview. Ik ben een éénpitter en had niet het idee dat we veel als groene kerk doen. Maar al snel bleek dat we toch al wel wat stapjes voor elkaar hebben gekregen. En ongemerkt leiden vele kleine stappen tot een grote stap.
Het is voor mij allemaal begonnen bij de diaconie, het deel van de kerk waar de vensters naar de wereld open staan. Daar kregen we ook het idee om ons aan te sluiten bij GroeneKerken. We hebben dit voorstel gedaan aan de kerkenraad en na hun akkoord is toen tijdens een ALV gemeentebreed besloten om groene kerk te worden. Sindsdien stellen we elk jaar een nieuwe stap voor aan de kerkenraad. Die bespreekt dit weer in de ALV. Denk aan stappen als fairtrade thee, ecologische schoonmaakmiddelen en biologische handzeep. Soms komt het niet door de ALV, dan kiezen we iets anders. Zo heb ik voorgesteld om te stoppen met het gebruik van sproeien in de tuin, maar dat leidde tot heftige reacties. De hortensia’s zouden zonder extra water in droge tijden doodgaan. Daar heb ik wel van geleerd. Je moet je moment goed kiezen en soms is de tijd er nog niet rijp voor.
Omdat ik alleen ben, probeer ik met zo min mogelijk energie zoveel mogelijk positief effect te hebben. Dat doe ik door de publiciteit op te zoeken. Je moet zorgen dat mensen van groene kerken blijven horen. Ik schrijf elke maand iets in het kerkblaadje – bijvoorbeeld over een boek – en schrijf deze zomer ook een column over sabbatsleven in het huis-aan-huisblaadje. Voor inspiratie maak ik telkens dankbaar gebruik van de maandelijkse GroeneKerken nieuwsbrief.
Daarnaast probeer ik mensen meer persoonlijk te spreken, dan vraag ik bijvoorbeeld om input voor de volgende groene stap. Die kleine stapjes zijn niet alleen voor de kerk belangrijk, maar helpen ook om mensen te laten nadenken. Je plant op die manier bij medekerkgangers een zaadje. Dat vind ik ontzettend belangrijk. Ik ben activistisch en veel met het milieu bezig. Dat eerste komt vanuit mijn jeugd: mijn ouders waren heel betrokken en zo werden we ook opgevoed. Ik herinner me nog hoe we als kinderen mochten kiezen tussen vuurwerk of een donatie voor ontwikkelingssamenwerking. Vuurwerk op die leeftijd… toch kozen wij voor die donatie.
Wat mij ook enorm helpt is de samenwerking die we hier hebben met andere groene kerken in de regio. Volgens mij is dat begonnen toen we gezamenlijk een kraampje hadden op een zeer drukbezocht poëziefestival in Oosterbeek. Het thema was iets met duurzaamheid en we stonden daar als groene kerken met flaps met vragen over het milieu. We hebben toen veel goede gesprekken gehad en het werd door bezoekers en de meewerkende kerken enorm gewaardeerd. Sindsdien werken we samen. We vergaderen twee keer per jaar en organiseren grotere dingen samen. Zo hebben we een keer een fietstocht langs alle kerken georganiseerd. In elke kerk stond dan iets over het milieu. Ook helpt zo’n grotere groep om de ‘golven’ op te vangen. Want soms is het enthousiasme in de ene kerk even wat minder. Dan kan een andere kerk het voortouw nemen. Wij zijn bijvoorbeeld een kerk met relatief veel oudere (80+) leden, dan kan het helpen om aan te haken bij een kerk die vitaler is of meer draagvlak heeft. Of je in je eentje bent of niet: zoek elkaar op!’
